حتی اون روز که هوا ،  سرد بود و  یه عالمه برف توی کوچه نشسته بود .

ساعت نزدیکای ۷ شب بود ، یه باد سردی میومد که صورت آدم و میسوزوند.

تقریبا هیچکس تو کوچه نبود ، حتی برف جای خالی کفشای مردم رو کاملا پوشونده بود .

مصطفی مثل همیشه با یه فکر مشغول و با اون  نگاهای دوراندیشش به سمت خونه حرکت میکرد.

حواسش به همه جا بود ، : به مسئله ریاضی ، به درد و دل اون پیرمرد فقیر ، به بدبختی مردم ، به مشکلات خودش ............. به (خدای خوبش)  و حتی دونه های برف زمستون .

آروم آروم قدم میزد و داشت به سمت خونه میرفت . اما یه دفعه به یه جایی خیره شد !

ته کوچه انگار یه مشمای قهوه ای به کنج دیوار چسبیده ... خیلی عجیب بود . مشما همین جور با هر سوز باد زمستونی تند تند تکون میخورد .

مصطفی قدم هاش رو تند تر کرد ، طوری که سریع خودشو به مشما برسونه .

تو این مسیر حالت مشما خیلی خیلی تغییر کرد ، مصطفی بعضی جاها فکر میکرد که یه گونی بزرگ ته کوچه گیر کرده و شایدم یه ابای قهوه ای به کنج دیوار چسبیده .

بازم جلو رفت ، تا اینکه یه دفع سر جاش ایستاد و به دقت به مشما نگاه کرد .

یه باد سردی تو صورتش خورد و یه تیکه اشک از گوشه ی مخالف چشماش بیرون زد و باد اون و با خودش برد .

انگار از دیدن این صحنه تمامی افکار از توی ذهنش پرید ...

یه مرد ۳۰ یا ۴۰ ساله با چشای نیمه بسته و یه ابای قهوه ای که دور خودش محکم پیچیده و داره کم کم از شدت سرما میلرزه ،

وقتی هم که باد میاد یهو کل بدنش یخ میزنه و تند تند مثل بید میلرزه .

مصطفی به خودش میاد و دستاش و تا ته توی جیباش میکنه . هرچی سوراج تو لباساش بود و نگاه میکنه اما نمیتونه یه مقدار پول از تو اون لباسا پیدا کنه .

تازه یادش میاد که باباش امروز بهش اون ۱ تومن پول نون و نداده .

مصطفی یه بار دیگه با نگاهای بلندش ، کل کوچه رو برانداز میکنه . اما خبری از هیچ انسانی نیست.

اینبار توی مسئله ی خیلی بزرگ گیر کرده که راه حلش تو هیچ کتاب ریاضی مدرسه نیست.

اما همیشه مصطفی مسائل سخت و براحتی حل میکرد ،

تمام ذهنش و درگیر سوال میکرد و آخرش هم  به جواب میرسید .

دستاش و از تو جیبش در آورده بود ، چشماش تک چراغ وسط کوچه رو نشونه گرفته بود.

دونه های تند برف که فقط کنار نور چراغ برق دیده میشدند.

سرشو پایین انداخت ، انگار جواب سوال رو پیدا کرد .

اون که هیچ پولی نداشت تا به اون فقیر بده تا خودشو گرم کنه و هیچ جایی نداشت که به اون پناه بده و هیچ لباس گرمی نداشت که اون و بپوشونه و کسی رو هم نمیشناخت که به اون فقیر کمک کنه ، تصمیم گرفت

 که شب رو با لباسای نچندان گرمش کنار فقیر بگزرونه ...

تا حداقال کاری رو که بلد بود انجام بده ،

و اون شب رو با تموم سردی هوا و یخ زدن انگشتای پاش و لرزشای بدنش کنار مرد فقیر خوابید.

مصطفی مسئله رو نتونست حل کنه اما ... یه ۲۰ خوشگل از مسئول این امتحان گرفت .

یه ۲۰ تاریخی که سالها تو هیچ مدرسه ای نتونسته بود به این شیرینی بگیره .

آره داداش ، ... مصطفی ... اینجوری ، مردونه بزرگ شد تا اینکه یه روز بشه ...

فرمانده جنگ های نامنظم

شهید مصطفی چمران .