امین ، مثل همیشه مشغول شیطنت بود ، باباش هم که انقدر سعی کرده بود این بچه رو آروم کنه ، بدون توجه به شیطونیای اون داشت مجله میخوند .

یه دفعه امین چشمش به صندلی کناریشون افتاد یه آقایی رو دید که سرش به سمت آسمونه و به صندلی تکیه داده ، کنارش هم یه پسری تقریبا هم سن و سال خودش ولی با چهره ی زرد و دست سرم زده نشسته .

امین خوشجال شد که یه همبازی پیدا کرده . ولی هرچی پسر رو صدا میزد صدایی از اون نمیشنید.

امین رو به او آقا کرد و گفت :

این پسرتونه ؟؟ پس چرا حرف نمیزنه ، اسمش چیه .؟ ......

یه دفعه اون آقا هم از حال خودش بیرون اومد و امین رو با صورتی پر از سوال دید ... یه لبخند زد و گفت :

علیک سلام ، این پسرم مریضه ، نمیتونه حرف بزنه ، ...

امین : یعنی هیچ کاری نمیتون بکنه ؟؟

انگار بدن اون آقا از حرف امین سرد شد و سکوت کرد ...

پدر امین متوجه موضوع شد و سریع برگشت و به امین گفت :

بچه ، باز پررویی کردی ؟؟ چرا انقدر شیطونی تو .....

بعد رو به اون آقا کرد گفت : ببخشید تو رو خدا ، این بچه ناراحتتون کرد ؟؟؟ آقای .....

- نه ، نه .... اصلا ...........ماشالله بچه شیرینی دارین ، خداحفظش کنه . من مرادی هستم .

بابای امین : این پسر شماست ، ؟؟ خدابد نده ، چه مشکلی داره ؟

مرادی : بله ... این پسر منه . متاسفانه مریضه ... البته خیلی وقته که مریضه ، بیماریش صعب العلاجه همه جای دنیا بردمش اما ..... هیچ فرقی نکرده .... دکترا دیگه ...........نمیدونم چکار کنم .

امین : آقا ... اسمش چیه ؟

مرادی : سپهر ....

بابای امین : اگه بیماریش صعب العلاجه و دکترا قطع امیدش کرده بودند ، شما باید میبردیش اون مریضخونه ای که همه بیمارای سرطانی و قطع امید میرن پیشش ...

مرادی : نه آقا .... همه جا بردمش ...بهترین دکترا رو براش گرفتم.....خدارو شکر خدا اونقدر بهم داداه که دریغ از هیچ رو برای سپهر نکردم  ... اما

بابای امین : نه..... مطمئنم اونجا نبردیش ، باید این پسر رو میبردی ،  جمکران همونجا که کسی دست خالی برنمیگرده ....آره آقای مرادی تو اونجا نبردیش ....

مرادی یه مکثی کرد و سرش و رو به آسمون برد و گفت : خدایا یعنی میشه .....

 یا صاحب الزمان

 من نذر میکنم اگه سپهر م خوب بشه یه بیمارستان درست کنم .... ... یا صاحب الزمان ...

بابای امین : ایشالله که نذرتون ادا میشه ....به امید خدا ....یا صاحب الزمان

............

......چند دقیقه بعد داخل هوا پیما :

یکدفعه سپهر بهوش میاد و آروم آروم با صدای نحیفش باباش و صدا میزنه ...

باباش که تعجب کرده بوده ، رو به سپهر میکنه و میگه :

جانم بابا ، چی میخوای عزیزم

سپهر : انار .......انار میخوام

- حتما بابا .... اما اینجا که اناری نیست بزار برسیم تهرا حتما برات انار میخرم

سپهر :  نه باباجون ، یکی اینجا بود که انار دستش بود ، به منم یه انار داد و گفت که بلند شم . به من گفت که خوب شدی ...........................

بابی سپهر که پلکاش اونقدر داغ شده بود که اشکای گرم از صورتش میچکید و لباش داشت بشدت میلرزید و بغض گلوش و گرفته بود  داد میزنه و بلند طوری که عالم بفهمه میگه :

یا صاحب الزمان .........................یا اباصالح ......................

خدایا شکرت ....................صورتش پر از اشک و صورت سپهر پر از مروارید .

...........................

مرادی وقتی به تهران رسید سپهر رو پیش دکتر برد و دکتر هم با صورتی بهت زده فقط معجزه رو دلیل شفای سپهر دونست .

آقای مرادی همون سال یعنی سال ۸۲ بیمارستان رو ساخت و نذرش و ادا کرد  .

(ضمن پوزش از خوانندگان بدلیل درج نشدن سند این موضوع ، در ادامه هفته آینده حتما سند این موضوع رو از جایی که این مطلب رو دیدم (فیلم کوتاه) خواهم زد )