با کت قهوه ای که وقتی نور به اون میخورد روشن تر به نظر میرسید از سر کار بیرون اومدم...

پیراهنم از شلوار جین من با یه ذره جنب و جوش بیرون میزد ... مجبور بودم هر از چندگاهی دستم رو روی پیرهنم بزارم و با نرمی داخل شلوارم کنم ... خسته کننده بود ...

تصمیم گرفتم دکمه های کتم و برای اولین بار ببندم تا دیگه مجبور نباشم اون کارو بکنم ...

دکمه ها رو بستم ... خودم و تو یه نیم نگاه تو شیشه ی یه پیکان سفید که رو به سمت محل کارم پارک شده بود نگاه کردم ....تو اون بد به نظر نمیرسیدم ... اولین چیزی که تو آیینه نظرمو جلب میکنه صورت خودمه که هیچ وقت تکراری نمیشه ...

با اون ریشای نیمه پر و موهای بلند و مشکی خرمایی که کم کم داری از وسط خالی میشه . حتی اون ابروهای کشیده که تهش زیر موهام گم میشه ....

موهای چرب شدم رو دست کشیدم تا دستم به موج عقب سرم رسید ...کاریش نمیشه کرد ...یه روز میخواستم برا موهام اتو مو بخرم ولی دیدم بدرد نمیخوره ...بدتر موهامو میریزونه .

از کنار ورزشگاه رد شدم ...نمیدونم چرا احساس میکردم زمین انقدر خیسه که من رطوبتش رو حس میکنم .

بارون نباریده ولی هوا ابریه و سرد ...

به یه ماشین دیگه رسیدم . یه پراید مشکی با خطایی که رو سمت چپش از راست به چپ کشیده شده ...خودمو اینبار بیشتر نگاه کردم ... چه تیپ قشنگی ...چه نگاهی.. با خودم میگم من میتونم هر دختری رو خوشبخت کنم . چون روحیه خوبی دارم . جون یه شاعرم و احساسات رو میفهمم .

از حالا به بعد هرکسی رو که از کنارم رد میشه رو به دقت نگاه میکنم ... دختری هست که زیبا باشه ...

کم کم میرم تو فکر اینکه قبلا من از دخترا خوشم میومده ...یا نه؟

آره از بچگی ... دوست داشتم با دخترا بازی کنم ... روحیه شون لطیفه و دوست داشتنی ... وقتی بهشون میخندی آروم و با خجالتی که از عقب کشیدن سرشون و غنچه کردن لباشون وقت جمع کردن خندشون معلوم میشه ...

من تو بچگی دخترای زیادی رو دوست داشتم...تو نوجوونی...اما حالا چی ؟

الان ..نه....اصلا

...الان نخواستم که اینکارو بکنم...یعنی دختری رو دوست داشته باشم ... این کار گناهه و من اینکارو نمیکنم....ولی

یواش یواش با خودم رو راست میشم و میگم ...بعضی وقتا خواستم ....یعنی خیلی وقتا خواستم ...ولی ...نتونستم .....ولی خوب خیلی وقتا هم نخواستم....

ابروهام سمت بالا میره و چهره ام سنگین تر میشه ... از دست زدن به دیوار سیمانی یا گچی وقت راه رفتن لذت میبرم ....اما دیگه دیوار تموم شد و رسیدم به نرده های که نیم دایره اند و دارن از من دور میشن...

تو فکر اینم که دخترا و پسرای خیابون و نگاه کنم ...ولی نه ... اینکار خوب نیس

این فکر جاشو میگیره که کجا باید با یکی دوست بشم ...برای چی دوست بشم ....تو ذهنم آخر هر دوستی رو با هر کسی میبینم که چه افتضاحی پیش میاد ...دست به دست و صورت به صورت ...

این کارو هیچکس دوست نداره ....اما سرگرمی خوبیه ...

اغلب هر کسی رو که فکر میکنم به اینجا ختم میشه ولی رو چند نفر نمیتونم اینطور فکر کنم ... .

اصلا فکر کردن عذاب آوره ،

په پسر جوون 23 یا شایدم 25 از کنارم با یه ساک ورزش رد میشه ... نگاش تو چشام میفته و از همه فکرا میام بیرون ... واقعا یادم رفته بود داشتم درباره چی فکر میکردم..... وقتی که رفت یه نگاه به کتم انداختم که تلفن زنگ خورد ... جدیدا خوشحال میشم وقتی تلفنم زنگ میخوره . دیگه کسی به من زنگ نمیزنه . دوستی که ندارم به اون صورت با هم صمیمی باشیم  و حرف بزنیم ...مگه یکی دوتا که اونا هم به هر دلیلی باسه خودشون نمیخوان زنگ بزنند ...یه رفیق مجازی هم داشتم که فراتر از یه رفیق و عضو خانواده و این حرفا شده بود .. یه جوری خودم بود ....اونم خیلی وقته که به خاطر مشکلات دیگه اس ام اس یا ای میل نداده ....

گوشی و برداشتم و با شنیدن صداش که آروم و بدون خش بود یه ذره از خودم بیرون اومدم و محکم مثل همیشه سلام کردم ... سعید بود .
به خاطر من زنگ نزده ...دلیلی هم نداره که زنگ بزنه . حس خوبی ندارم که با آدما ارتباط نزدیک داشته باشم . ولی خوشحال شدم وقتی که زنگ زده بود ... نزدیکای جاده رسیده بودم که داشت از انجام کاراش میگفت و اینکه چیکارم داره ...همینطور که داشتم صحبت میکردم دو تا دختر رو دیدم که اونور خیابون داشتن صحبت میکردن از دور جالب اومدن ، فکری تو سرم نبود بجز اینکه چطور برم با یکیشون آشنا بشم ...تلفن کم کمک با حرفای بی اعتنای من و جذاب اون تموم شد .

نزدیک طلا فروشی بودم ... یه زن 40 ساله با یه بچه کوچیک که تنش از اون کاپشانای آبی حاشیه سفید که کم کم کدر شده بود از کنارم رد شد ... صدای آدامس جویدنش فکرای مختلفی تو ذهنم اورد ... ولی انقدر اینطور تو.شهر دیده بودم که این فکر عادی و راحت از سرم گذشت ...دوباره حواسم به دختری که کاپشن مشکی تنش بود و بهش میخورد دانشجو باشه جلب شد ... دختر کناریش با موبایل صحبت میکرد و میخندید ...میدونستم اون داره با یه پسر صحبت میکنه ..چون گاها دوستش تو این خنده شریکش میشد ...

ماشینا میومدن و میرفتن ...تو یه لحظه رفتم اونور خیابون ...دیدم که اون که موبایل داشت از اون یکی خدافظی کرد ....میدونستم الان اون هم میره ..مگه اینکه منتظر کسی باشه تا تو پارک پشت سرش که هفته پیش اونجا یه شعر طوفانی گفتم روی یه نیمکت روبه روی مردم بشینه ...

از خط عابر که مثل هیچوقت دیگه سفید و کامل نیست رد شدم .... راننده زنی تو آخرین لاین خیلی سریع میومد .. با دستام ..خیلی کمیک و خنده وار بهش فهموندم اینجا خط عابره...باید این رو بدونه که یواشتر بیاد ...فک کنم زنه خندید ...

سعی میکنم تو این وقتا که عصبی میشم اولش کمیک ولی جدی باشم .... ریش روی صورتم بهم خیلی کمک میکنه ...

اتفاقا وقتی تو سر کلاس پیش بچه ها که دارن مثلا از من تئاتر یاد میگیرن مشغول کار میشم معمولا همیشه اینجوریم ...تو حالت جدی کاری میکنم از حرفام یا حرکتم خنده شون بگیره ولی بفهمن جدیه ....یادم میاد هفته قبل انقدر از این مطلب استفاده کردم که مربی پرورشی مدرسه از فرط خنده اشک میریخت ...خیلی مخندید ..تا من نگاش میکردم ..چادرش و جمع میکرد و سعی میکرد خنده اش رو کنترل کنه ... بالاخره اون متاهل بود نباید میخندید .

از اونور جاده که رد شدم یه پراید که توش یه خانوم مسن با یه پسر بچه نشسته بودن خیلی سری از جلوم رد شد ...نمیدونستم کجا میخوان برن ولی اگه کسی جلوش میومد حتما کشته میشد و اون انگار میدونست ...

رسیدم لب پارک و دیدم اون دختر روی نیمکت نشسته ... از دکه روزنامه فروشی برای یه نقشه کوتاه یه روزنامه ورزشی و یه بسته بادوم زمینی خریدم ... بادوم زمینی سرکه ای بود ... نمیتونستم بخورم ...ولی چون همونو داشت و صاحب دکه یه پیرمرد بود مجبور شدم بخرم ....

سررسیدم که همیشه همراهمه و توش شعرام نوشته شده رو برداشتم و لای روزنامه گزاشتم و بادوم زمینی رو داخل کتم ...به کفشام نگاه کردم که واقعا تمیز و شیک بودن و همچنین به شلوار جدیدم ...

اروم آروم نزدیک نیمکت کناری اون دختر شدم و نشستم و روزنامه رو بازکردم و حالا وقتش بود که سرم و برگردونم و اون دختر رو ببینم ....اتفاقا اونم قصد کرده بود که منو ببینه

اما اصلا شبیه اون چیزی نبود که فکر میکردم .. یه دختر 18 ساله با قد نسبتا بلند و مقنعه مشکی که یه کم از موهاش بیرون زده بود ... یه چهره معمولی با نگاه بی صبرانه منتظر سلام و چشمای معمولی و خمار و ابروهای درهم ولی کامل .... تو همون نگاه فهمیدم بدردم نمیخوره و اصلا برایی چی من اینجام ...

مشغول خوندن خبرها شدم ...عکس علی کریمی و اخراج اون شدیدا تو چشم بود ولی اصلا توجه به عکس نکردم .... دوباره برگشتم و دختر رو نگاه کردم فهمیدم به شدت داره نگام میکنه ولی معلوم نیست چرا ...من مطمئن بودم چشاش دوستی میخواد و محبت ....فهمیدم داره یه بسته آلوچه بهداشتی رو میخوره و با دندوناش بسته رو تو دهنش فشار میده ... نشستن اونجا غیر عادی بود و این کارش هم یه جور خودنمایی ...من اینطور فکر میکردم ... تو یه لحظه به شدت همدیگه رو نگاه کردیم تا اینکه آب دهنی قورت داد و مشغول مکیدن آلوچه شد ....خیلی سریع سرشو پایین انداخت

میدونستم این فکر خوبی نمیتونه باشه که من از این دختر تقاضای دوستی کنم ...جدا از اعتقادات دلم هم خیلی راضی نبود... یه بار دیگه روزنامه رو دیدم ...

انگار هوا واقعا سرد شده بود احساس نم سردی رو پشتم حس کردم ...دیدم تکه های بارون روی صندلی مثل یه ظرف روغنی باقی مونده ...حالا فهمیدم که بارون اومده بوده ....اینو تو کلاس هم حدس زده بودم وقتی شیشه های دلگرفته ی سالن آمفی تئاتر رو کوتاه نگاه کردم ...

اینا همش مشکل ساز بود... ومن دیگه علاقه برای جذب دختر نداشتم ..باید بلند میشدم و میرفتم ...امام قبلش برام سوال پیش اومده بود ...

یه مسئله که از چند وقت پیش اذیتم میکرد ...و اون چیزی نبود که فک میکردم چهره ام پیر شده و دیگه نمیتونم محبت رو تو صورتم حس کنم ....

تو همین پارک یه شعر عجیب و طوفانی برای قلب خودم برا همین مسئله نوشته بودم ...

چند وقت بود واقعا گرفته بودم

باسه همین از کیفم کارت خودم رو در آوردم ... انگار خوب داشت تماشام میکردم و کارت رو هم دید ....

احساس میکرد شاید یه دست و پا چلفتی ام که نمیتونم صحبت رو شروع کنم ...یا شایدم یه پسر خاص....

روزنامه رو جمع کردم و کیف و داخل جیب شلوارم گزاشتم ... به موهام دست نزدم ....روزنامه رو دوباره جای سررسیدم کردم و میخواستم طرف اون دختر برم تا به خودم بفهمونم میتونم با هر کسی که دوس دارم دوستی برقرار کنم و هنوزم جونم و شعر پیرشدنم رو کنار بزارم ....مطمئن بودم این دختر به من نه نمیگه ....

به پشتم دست زدم خیسی زیاد مشخص نیود ...خیلی کم ..در حد چند قطره ....

طرفش رفتم ..آروم صورتش رو برگردوند و جمع کرد زیر چشمی تو حالتی که فک کنم خیلی ترسیده بود ولی من یقین داشتم که از خجالته من و نگاه کرد تا بالای سرش رسیدم ....

یه خنده ی کوتاه و مختصر مثل همیشه کردم و چون حرف زدن بلد نبودم سلام کردم منتظر جواب شدم ...

احساس میکردم میخواست یه حسی رو از من قایم کنه ...همش فکر میکردم از خجالته ... سلام کوتاهی کرد ...تو صورتش دقت کردم و دیدم بینی قشنگی از رو به رو نداره ....با این حال ادامه دادم و گفتم ..منتظر کسی هستید ؟

چشاش از تو چشام افتاد و گفت بله ........پوست آلوچه رو زمین انداخته بود ...که قبلش حالیم نشده بود ....

فکر میکردم همه چی داره خوب پیش میره که گفتم ... منظر دختر یا پسر هستید ؟

با این حرفم رنگش پرید و بلند شد و آروم گفت

ببخشید آقا الان میرم ....

حرفش روی خنده من مثل تی ان تی بود که داشت یواش یواش منفجر میشد ....

حالیم نشد کی رفت و من چی گفتم ...مثل همیشه که نمیدونستم چیکار کنم ...تند تند راهمو ادامه دادم ...احساس کردم چند تا پسر انور دارن به من میخندن ..بعد متوجه شدم که نه اینجوری نیست ...بادم زمینی رو باز کردم و دونه دونه خوردم ..لبام به شدت میسوخت ولی چاره نداشتم ...میخوردم ...

اولش یاد این افتادم که اگه برا دوستام تعریف کنم چقدر میخندن ....

انگار چهره ام ذاتا یه بچه مذهبیه که وقتی داره صحبت میکنه انگار از چیزی طلبکاره ....

تازه فهمیدم نگاه های پر آشوب دختر از این بوده که نکنه من مامور باشم و فک کنم اون دختر هرزه است و شاید دستگیر بشه .....

و شاید هم اصلا بود ....و یا شایدم منتظر کسی بود که اگه من و اونجا باهاش میدید براش بد میشد .....

شعر هفته قبل کم کم یادم اومد ....

آره

جدی جدی پیر شدم

من پیر مرد شده ام . لطفا به دادم برسید                                    از عشق سرد شده ام . لطفا به دادم برسید

با یک کت خاکستر یبهوده  را میروم                                      از شوق طرد شده ام . لطفا به دادم برسید

در پارک های شهر من با مرگ حرف میزنم                            تندیس درد شده ام ام لطفا به دادم برسید

با پسته ها سر میکنم . گفته اند سیگار بد است                           منهای فرد شده ام . لطفا به دادم برسید

به هر چه افتاده زمین بسیار دقت کنم                                       چون برگ زرد شده ام . لطفا به دادم برسید

در خواب حرف میزنم با نوجوانی خودم                                   یک پیرمرد شده ام . لطفا به دادم برسید